Wobec czynnego przeciwnika strzelcy muszą ujawnić jak największą pomysłowość i przebiegłość, by zdobyć i wykorzystać każą okazję do celnego strzału, tym lepiej, im bardziej znienacka. W toku posuwania się strzelec musi umieć wyzyskać dla poderwania się do skoku każdą dogodną chwilę - wsparcia ogniowego broni maszynowych, wybuchy pocisków artylerii, moździerzy, granatników, osłabienie ognia przeciwnika, lub przerwy w ogniu; wreszcie dym, lub kurz, oślepiające przeciwnika. Po otwarciu ognia główna uwaga strzelców musi być zwrócona na zgranie ruchu z ogniem we współpracy z kolegami, która polega na wzajemnym wspieraniu się w nieustannym parciu wprzód. Z poczucia solidarności koleżeńskiej płynąć musi śmiałość każdego w działaniu. Strzelec, ruszający wprzód wie, że będzie wsparty ogniem przez kolegów; musi jednak pamiętać, by nie przeszkadzać ich działalności ogniowej i broni maszynowej. Strzelcy, którzy ruch wspierają muszą z całą energią zwalczać cele, które mogą ich kolegom w ruchu najbardziej przeszkadzać.